‘En ja, ik moet de vraag stellen’

augustus 23, 2011, 10:45 am
Gearchiveerd onder: Uncategorized

Het moet de eerste Pukkelpop in bijna 20 jaar zijn waar ik niet was en ook (nog) niet met alle geweld wilde zijn. Ik overwoog om vrijdagnacht van op de Kempische Steenweg te gaan kijken of Eminem het headlinen waard was en er was een kleine kans dat ik zaterdag toch zou kunnen gaan. Geen recensies dit jaar, geen hossen tussen podia, geen nieuwe muzikale ontdekkingen, geen bijgeklets aan de bierentent.
En uiteraard begon donderdagochtend de Pukkelmicrobe zich toch meer te roeren met elke rugzak die ik door Hasselt zag trekken. Tot het onweer losbarstte en ik de hagelstenen voorbij zag waaien. Toen was er alleen nog angst en onmacht. Gelukkig bleek snel dat iedereen die ik op de wei kende ongedeerd was, op een hoofdwonde na. Tot L belde, helemaal overstuur en wenend op weg naar huis. Of ik al iets te doen had, want misschien kon ik voor wat kalmte komen zorgen. Vier mensen zitten droog, maar duidelijk in shock. Er zijn nog twee mensen op komst: ook al zat bijna iedereen samen toen de storm losbarstte, ze zijn via andere wegen op weg naar hier.Veel vragen, niemand die zich afvraagt hoe dit had kunnen voorkomen worden. Als er al schuldgevoelens ter sprake komen, zijn die over wat je zelf had kunnen doen of niet doen. Half Hasselt is in shock of zoekt koortsachtig naar een manier om te helpen.

Gelukkig zijn er nog journalisten die het hoofd koel houden en de vraag stellen die eigenlijk niemand zich op dit moment stelt: had dit kunnen voorkomen worden? Heeft de organisatie steken laten vallen? Is er al ergens een dodenaantal te vinden om op onze site te zetten?

Al zijn dat terechte vragen en mogen ze zeker niet uit de weg gegaan worden, er is een tijd en een plaats voor dergelijke vragen. Je mag verwachten dat een journalist een intelligent persoon is met het nodige boerenverstand. NIEMAND kan nauwelijks enkele uren na de storm al voldoende overzicht hebben om te weten of dit voorkomen had kunnen worden. Op het moment dat de slachtoffers en gewonden net geteld zijn en er volop medische hulp geboden wordt, is nog niemand bezig met een schuldvraag of het zoeken naar verantwoordelijken. Behalve journalisten, want de vraag moet gesteld worden.

Welja, maar aan wie? Aan de woordvoerder van het parket bijvoorbeeld, wanneer het onderzoek is afgerond. Niet aan de organisator, die alles zo sereen mogelijk probeert af te handelen in verschrikkelijk omstandigheden en die ook beseft dat zijn levenswerk op vier waanzinnige minuten de verdoemenis ingewaaid kan zijn. Chokri Mahassine en zijn medewerkers hebben nog steeds geen journalisten nodig om zich af te vragen of ze op voorhand iets hadden kunnen doen om de impact van het noodweer te verminderen.

Dankzij een werkend noodplan, de inzet van honderden medewerkers van de hulpdiensten (die allicht ook kinderen of familie of kennissen op de weide hadden) is de ramp ingedijkt zodra de natuur haar tol geëist had. En vooral: er is geen paniek uitgebroken.

Het lijkt erop dat sommigen niet kunnen aanvaarden dat een dergelijke ramp zich ook kan voordoen zonder een menselijke fout. Maar zelfs als die ene fout ontdekt wordt waardoor een tent misschien wel een seconde of vijf langer had kunnen standhouden, wordt het leed er niet minder op door die schuldige aan de schandpaal te nagelen.

In hun zoektocht naar verklaringen om later erger te voorkomen, is in journaals, opiniestukken en kranten al te veel voorbij gegaan aan het enige positieve dat we van Pukkelpop 2011 kunnen onthouden: dat erger is voorkomen.

Maar er zijn nog enkele interessante vragen te stellen, waarde journalisten:

Wat als een dergelijke storm over de weide van Werchter geraasd was? (me dunkt dat er daar meer publiek op een kleinere oppervlakte staat en dat de Haachtsesteenweg minder volk kan slikken dan de Kempische en dat de site moeilijker bereikbaar is voor de hulpdiensten)
Een tent met gescheurd zeil, is die nog wel zo stevig als toen hij getest werd?
Zo’n tentzeil, zou dat niet onscheurbaar moeten zijn? Zo’n boom, zou die niet onbreekbaar moeten zijn?
Kunnen we nog wel om met noodlottige gebeurtenissen: de 0,01 procent in een risico-analyse? De gebeurtenissen waar men in vroeger tijden goden voor heeft uitgevonden?
Kan ik tussen twee standups en interviews door misschien nog iemand helpen?