The Last Broadcast

De Morgen: open brief aan de redactie

Waarde redactie,

Ik heb zonet mijn abonnement op De Morgen opgezegd en dat geeft een wat raar gevoel, want ik ben een jaar of 15 een aardig trouwe De Morgen-lezer geweest. Nooit als abonnee (dat was allemaal teveel gedoe en ik had zo’n lieve krantenboeren in Leuven), maar er zijn weinig ochtenden geweest dat ik niet met een tas koffie over uw krant gebogen zat.

15 jaar geleden was het dé kwaliteitskrant voor de wel- en ruimdenkende student. Als pol&soccer stond het wel om een krant te lezen en De Standaard (toen nog met AVV-VVK op de voorpagina)las je enkel omdat het moest en je ook wel eens een andere mening wilde horen. Bovendien schreef ik ook voor Veto, omringd door mensen die wat graag voor De Morgen wilden schrijven (en het in heel wat gevallen ook zijn gaan doen).

Een jaar of 10 geleden begon De Morgen te veranderen: meer kleur in de krant, wat meer lifestyle en met de anti-establishment-ondertoon iets grondiger onder de zoden geschoffeld. Op de cultuurpagina’s won de muziek het meer en meer van het theater, maar een dergelijke lichte opfrissing was leuk enzo geraakte De Morgen ook van het linkse stigma af.

Maar toen al vond ik de balans al eens doorslaan. ‘De Morgen is in het weekend toch een beetje een Flairgazet aan het worden, niet?’, zo sprak ik ooit een eindredacteur aan die ook een flink deel van zijn broek in de Vetolokalen gesleten had. ‘Oh ja? Waarom heb je er dan drie keer gesolliciteerd, als het toch zo’n wijvengazet is?’, kreeg ik grijnzend teruggeworpen, waarna zich toch nog enige inhoudelijke discussie over de ons beiden zo geliefde krant ontspon. (En ja, ik wilde oh zo graag voor De Morgen schrijven, maar heb het helaas nooit gedaan, maar daarover later deze week meer)

Uiteraard bleef ik de krant lezen, want die drie Flairartikels waren met gemak over te slaan. (dat was nog voor de Agnes Goyvaerts-pagina en de Wax-bijlage), maar doorheen de jaren begon ik meer en meer artikels over te slaan. De cultuurpagina’s werden cultuur-en mediapagina’s en uiteindelijk mediapagina’s met enkele cultuurberichten als er plaats was. In de weekendkrant viel er al eens een stevig artikel sprokkelen en Walter Pauli’s omvangrijke meanders over een thema van de week vielen ook wel eens best te smaken (al leek er meer dan eens een conclusie of slot zijn weggevallen. Bij het lay-outen uiteraard.)

Toen werd een flink deel van de redactie buitengeflikkerd en begon ik het ergste te vrezen voor De Morgen. Maar zo dramatisch als Tim F. Vander Mensbrugghe het allemaal deed uitschijnen, kon het toch niet zijn? Een krant kan toch niet overleven zonder degelijke journalisten en misschien dat er wel heel wat talent bij het jong grut rondloopt?

Die lieve Klaus Van Isacker wilde me zelfs een hele resem mooie kunstboeken bij een nieuw jaarabonnement cadeau doen. En waarom ook niet? Zonder abonnees of lezers zou De Morgen sowieso gedoemd zijn, dus geven we de krant toch gewoon een fatsoenlijke kans.

En, heren Van Isacker, Desmet en Pauli: u heeft uw kans verkeken en ik neem u dat geen beetje kwalijk. Misschien is Van Isackers visie op een goeie krant de mijne niet, dat zou kunnen. Maar dat journalisten wiens werk en meningen ik de voorbije 15 jaar meermaals knikkend en met veel plezier gelezen heb, zich wel kunnen vinden in de krant die De Morgen geworden is, daar word ik kwaad van.

Dat de ooit zo geroemde cultuurpagina’s zijn verworden tot medianieuws dat van het net geplukt is, of de dag voordien op TV te zien was, is erg spijtig. Dat er in veel gevallen nauwelijks verholen leedvermaak uit de berichtgeving over de VRT spreekt, nogal triestig. Maar dat de voorpagina meer en meer gevuld wordt met schreeuwerige koppen die ik veeleer van die andere persgroepgazet verwacht, een kleine schande. Het is geen nieuws dat het leger een levensreddend hart per Seaking overvliegt. Een mooi, pakkend verhaal misschien wel, maar dat verwacht ik niet van mijn krant. Als er een duidelijk spoor of motief voor de moord in Halen is, wil ik dat graag in mijn krant lezen. Zolang er enkel ‘aanwijzingen, geen bewijzen’ zijn, is dat geen voorpaginanieuws, zou een degelijke journalist moeten weten.

Het is niet omdat andere kranten een reporter ter plaatse sturen of in een extra katern de hele buurt en alle vrienden en familieleden interviewen, dat een kwaliteitskrant ook maar de standaarden moet verlagen. Zeker niet als er in de rest van de krant ook al nauwelijks nog plaats is voor kwaliteitsjournalistiek en duiding. Vroeger vond ik dat bij De Morgen, nu zoek ik kwaliteit en duiding wel elders.

Vlaanderen is een kwaliteitskrant kwijt. Vreemd dat niemand daar echt iets aan heeft willen of kunnen doen, ook al zijn er niet-ontslagen journalisten die in het verleden meermaals bewezen hebben wèl een kwaliteitskrant te kunnen te willen maken.

3 reacties tot nu toe
Plaats een reactie